ساختار پیچیده پوست انسان به طور مداوم در حال تغییر و دگرگونی بوده و تغییرات ظاهری آن به طور مشخصی با افزایش سن قابل مشاهده می باشد. پیری و فرسودگی پوست (Skin Aging) فرایندی است که از دهه سوم زندگی آغاز گردیده، در دهه چهارم شدت و نمود بیشتری یافته و در دهه های ششم و هفتم به اوج خود می رسد. پیری پوست به دو دسته داخلی یا ژنتیکی و خارجی یا محیطی تقسیم می گردد.افزایش طبیعی سن از مهم ترین علل پیری پوست با منشا داخلی و قرار گیری در معرض نور آفتاب، استرس و کشیدن سیگار از اصلی ترین علل خارجی پیری پوست می باشند. تغییرات ایجاد شده ناشی از پیری پوست به طور عمده مشتمل بر دو دسته تغییرات ساختمانی و میکروسکوپی (Structural changes) و تغییرات ظاهری (Visible changes) می باشند.
تغییرات ساختمانی پوست از سنین نسبتا پایین تر آغاز گردیده و در سه لایه اپیدرم، درم و هیپودرم قابل مشاهده هستند. تغییرات ظاهری پوست مشتمل بر تغییرات پوستی، بافت همبندی، عضلانی و تغییرات غضروفی- استخوانی می باشند. صورت و گردن و در مرحله بعدی پشت دست ها شایع ترین محل بروز تغییرات ناشی از پیری پوست محسوب می گردند. از جمله پیری یا فرسودگی پوست در قسمت فوقانی صورت شامل پیشانی و در نواحی تحتانی و میانی بیشتر شامل تغییرات هلالی می باشد.

در حالت طبیعی اتصال قسمت تحتانی گونه ها و لب فوقانی به شکل تحدب ملایم می باشد که به علت افزایش سن در اثر کاهش و ضعف بافت های نگهدارنده، قسمت تحتانی بافت نرم گونه ها به سمت پایین تغییر مکان داده و موجب اسکلتی شدن اطراف چشم ها، بیرون زدگی بافت چربی در قسمت مرکزی گونه ها و پر شدگی در نواحی لترال شده که به نوبه خود سبب ایجاد شیارهای خط خنده می گردد. کاهش بافت های کلاژن خصوصا کلاژن نوع III و کاهش بافت های چربی و همچنین شل شدگی و کاهش چسبندگی لایه های پوست مهم ترین علل بروز این تغییرات محسوب می گردند. از دیگر تغییرات می توان به ایجاد چروک های عمیق، شکنندگی عروق درم و در نتیجه افزایش احتمال بروز کبودی، خونریزی زیر پوستی، کاهش ترشح سبوم، کاهش ضخامت لایه چربی در بافت زیر جلدی، نازک شدن اپیدرم، هایپرپیگمنتاسیون های موضعی و بروز لک های ناشی از افزایش سن اشاره نمود.